METODY: Analizę przeprowadzono wśród lekarzy szpitali uniwersyteckich zgłaszających niedawne myśli samobójcze i/lub wykazujących inne oznaki obecnego złego stanu psychicznego. Ci zaniepokojeni lekarze stanowili podgrupę (42,7%) z przekrojowego badania fazy I HOUPE (Zdrowie i organizacja wśród lekarzy szpitali uniwersyteckich w Europie): 366 ze Szwecji i 150 z Włoch. Zmienną wynikową było poszukiwanie profesjonalnej pomocy w związku z depresją lub wypaleniem zawodowym. Przeprowadzono wielokrotną regresję logistyczną z czynnikami społeczno-demograficznymi jako zmiennymi towarzyszącymi. WYNIKI: Łącznie 404 (78,3%) lekarzy w trudnej sytuacji nigdy nie szukało profesjonalnej pomocy w związku z depresją lub wypaleniem zawodowym. Lekarze, którzy byli obecnie zaangażowani w badania medyczne, przyjmowali nocne dyżury, specjaliści chirurgii, mężczyźni lub Włosi byli najmniej skłonni do szukania pomocy. Lekarze, którzy spotykali się z nękaniem w pracy lub którzy sami się diagnozowali i leczyli, częściej szukali pomocy. WNIOSKI: Bardzo niewielu lekarzy szpitali uniwersyteckich z objawami zaburzeń psychicznych szukało pomocy u specjalistów w zakresie zdrowia psychicznego. Ma to konsekwencje dla samych lekarzy oraz dla opieki nad pacjentami, badań klinicznych i edukacji przyszłych lekarzy. Konieczne są dalsze badania, najlepiej o charakterze interwencyjnym, dotyczące poszukiwania pomocy wśród potrzebujących lekarzy. Przeczytaj więcej TUTAJ.
Dlaczego lekarze akademiccy nie szukają profesjonalnej pomocy w przypadku zaburzeń psychicznych?
Myśli samobójcze, wypalenie zawodowe i inne objawy zaburzeń psychicznych są powszechne wśród lekarzy. Nie ma badań dotyczących poszukiwania pomocy w związku z cierpieniem psychicznym wśród lekarzy szpitali uniwersyteckich, którzy mają do czynienia ze szczególnie wymagającym, konkurencyjnym środowiskiem pracy. Porównujemy lekarzy szpitali uniwersyteckich cierpiących z powodu stresu psychicznego, którzy nie szukali potrzebnej pomocy, z tymi, którzy takiej pomocy szukali. W ten sposób staramy się zidentyfikować czynniki, które mogą utrudniać poszukiwanie pomocy i czynniki, które mogą ją wyzwalać.