W celu opracowania ustrukturyzowanego przeglądu wykorzystano skomputeryzowane wyszukiwanie opublikowanej literatury na temat ryzyka samobójstwa i wpływu na samobójstwo wśród lekarzy weterynarii, z porównaniem do ryzyka i wpływu w innych grupach zawodowych i populacji ogólnej. Chirurdzy weterynaryjni mają proporcjonalny współczynnik śmiertelności (PMR) dla samobójstw około czterokrotnie wyższy niż w populacji ogólnej i około dwukrotnie wyższy niż w innych zawodach medycznych. Złożona interakcja możliwych mechanizmów może wystąpić w trakcie kariery weterynaryjnej, zwiększając ryzyko samobójstwa. Możliwe czynniki obejmują charakterystykę osób wchodzących do zawodu, negatywne skutki podczas szkolenia licencjackiego, stresory związane z pracą, łatwy dostęp do środków i wiedzę na ich temat, stygmatyzację związaną z chorobami psychicznymi, izolację zawodową i społeczną oraz nadużywanie alkoholu lub narkotyków (głównie leków na receptę, do których zawód ma łatwy dostęp). Inne możliwe wpływy to postawy wobec śmierci i eutanazji, ukształtowane przez rutynowe zaangażowanie zawodu w eutanazję zwierząt towarzyszących i ubój zwierząt hodowlanych, a także “zarażenie” samobójstwem z powodu bezpośredniego lub pośredniego narażenia na samobójstwo rówieśników w tym małym zawodzie. Przeczytaj więcej TUTAJ.
Chirurdzy weterynaryjni i samobójstwa: Ustrukturyzowany przegląd możliwych wpływów na zwiększone ryzyko
Wiadomo, że lekarze weterynarii są narażeni na wyższe ryzyko samobójstwa w porównaniu z populacją ogólną. Istnieje wiele spekulacji dotyczących możliwych mechanizmów leżących u podstaw zwiększonego ryzyka samobójstwa w tym zawodzie, ale niewiele badań empirycznych.