Methode: Twaalf praktiserende kleindierendierenartsen in Australië werden gerekruteerd. Ze namen individueel deel aan semi-gestructureerde onderzoeksinterviews. Interpretatieve fenomenologische analyse (IPA) werd gebruikt om het onderzoek op te zetten en de transcripten te analyseren. Resultaten: Analyses van de interviewgegevens identificeerden een overkoepelend thema: minder tijd besteden aan het werken in klinische settings en vier hoofdthema’s: Preoccupatie, zelftwijfel, conflicterende verantwoordelijkheden (tussen de zorg voor het dier, de menselijke cliënt en de financiële eisen van het bedrijf) en onvoldoende ondersteuning. Conclusie: De resultaten geven een dieper inzicht in de bronnen van stress en de moeilijkheden die worden ervaren om ermee om te gaan. Deze bevindingen kunnen helpen verklaren waarom dierenartsen het beroep opgeven of minder gaan werken, en benadrukken het belang van permanente educatie van dierenartsen over zelfzorg en omgaan met stress, hulp bij het oplossen van ethische dilemma’s en werken in teamverband.
Beroepsstress en copingstrategieën bij ervaren Australische dierenartsen
Van dierenartsen is vastgesteld dat ze een bijzonder hoog risico lopen op stress op het werk, waardoor ze vatbaar zijn voor angst, depressie en zelfmoord. Eerdere kwantitatieve onderzoeken hebben de oorzaken van stress en veelgebruikte copingstrategieën bij dierenartsen geïdentificeerd. Het huidige onderzoek was erop gericht om een beter inzicht te krijgen in de ervaring van stress bij dierenartsen en de manieren om ermee om te gaan door gebruik te maken van kwalitatieve methoden.